Sprankelend schrijven & spreken

Esther Oldenziel  06 - 489 64 655

Blog

Welkom op mijn blog! Hier deel ik mijn gedachtenspinsels, verhalen en gedichten. Voel je geraakt en welkom!

overzicht:  volledig / samenvatting

De Rozentuin, een ritualiserend verhaal bij afscheid

Geplaatst op 16 januari, 2017 om 10:20 Comments reacties (1)

Toelichting

De Rozentuin is een voorbeeld van een ritualiserend verhaal. Het is geschreven en voorgedragen door Esther Oldenziel bij het afscheid van Alida*). Het verhaal is bedoeld om te helen, om de nare herinneringen die er zijn aan het leven van Alida anders te helpen coderen in het leven van de nabestaanden.


*) De werkelijke naam van mevrouw is geanonimiseerd.


Inleiding

Ontzield ligt het lichaam van Alida naast mij, rustend in een wilgentenenmand. In de rand van de mand treft mij de donkerrode bies. De bies doet mij denken aan de allermooiste fluweelzachte rozen die je maar kunt kopen. Rozen, waarvan haar gezin zei: die passen bij haar vanwege de pittige kleur en de stevige steel.


Fluweelrode rozen kennen doorgaans flinke doornen. Ook in het geval van Alida is er sprake doornen. Niet iedereen, die Alida bij leven heeft gekend, heeft de doornen zo duidelijk gevoeld. Voor wie er wel pijnlijk door is geraakt is het belangrijk ze te benoemen. Het zijn de doornen en de pijn als keerzijde van de liefde, wanneer die niet mocht of kon worden gevoeld en gezien.


De aanblik van de mand met daarin Alida, bracht me in gedachten terug naar een mooie voorjaarsdag in de Tovertuin van Odelief.

 

 o-o-o


Hoog aan de hemel zendt de zon haar stralen naar de aarde.

In de Tovertuin van Odelief bloeien de rozen volop,

hun fluwelen pracht straalt de bezoekers tegemoet.

 

De roos staat symbool voor Moeder Maria.

Zij is als fluweel, een kostbare stof

die gebruikt wordt voor de mooiste mantels,

maar donkerrood is óók de kleur van

geronnen bloed en pijn...

 

Wandelend in de Tovertuin hoor ik zachtjes fluisteren: “Zoek de draagster van het kleed, Es.”

 

In mij rijpt het antwoord: “Hard ontmoet zacht”.

Vandaag gebeurt het en daarover mag ik vertellen.

 

 “Geen licht zonder donker,

geen donker zonder licht,

dat een uitweg zoekt.”

 

o-o-o

 

Het is eind augustus als ik de rozentuin ’s morgens in alle vroegte opnieuw bezoek. Stil treft mij het beeld van de verwelkte rozenknoppen en de bloemblaadjes op de grond.

 

Aan spinnendraden hangen glinsterende dauwdruppels zilverkleurig in de vroege ochtendzon. Ze knappen stuk als ik tussen de rozen doorloop.


Scherpe doornen prikken me en ik voel hoe de dauwdruppels - als tranen - verzachtend langs mijn beschadigde blote benen naar beneden biggelen en in de aarde vallen.

 

Ik kijk om en zie in het natte gras mijn spoor. Het beeld roept de gedachte in mij op, aan hoe de aarde de belofte in zich draagt voor nieuwe, fluweelrode rozen in de volgende zomer, die zeker komt. De verbroken spinnendraden hangen doelloos omlaag en vragen om een hernieuwde verbinding met alles wat verloren lijkt, de overkant van het pad. Maar welke draad hoort ook alweer aan welke? Het zijn er zóveel! Ik schiet in de lach, dit te willen is ondoenlijk en eigenlijk wil ik het ook niet. Het troost mij dat ik nieuwe verbindingen mag maken op mijn eigen uur en tijd, op een plek en een manier die past bij mij, immers:

 

“Tot hier ben ik gekomen en vanaf hier wil ik graag verder gaan.”


Ik droog de tranen die ik voelde bij elke stap en voel me bevrijd!

Snel loop naar de waterkant waar ik wilgentenen wil gaan snijden.

Daarvan wil ik een mandje vlechten voor de herinneringen die ik voor altijd wil bewaren.

 Alle dingen die niet van mij zijn of mij verzwaren geef ik in gedachten met liefde aan het water mee.

 

Als het mandje klaar is, is het nacht.

Zie, de volle maan beschijnt de rozentuin en het water.

Haar zachte zilveren glans past bij mij en mijn gedachten.

Hoopvol wacht ik op een nieuwe dag vol gouden zonneschijn.

 

o-o-o

 

Verhaal van Esther Oldenziel, Ode aan je Leven


NB. Je mag het verhaal gebruiken, mits je mijn naam als schrijver vermeldt.

Voor overname en publicatie heb je mijn toestemming nodig.

 

Herinneringen in beeld

Geplaatst op 16 januari, 2017 om 4:50 Comments reacties (2)

"Vijfentwintig jaar geleden dacht ik erover om..."


25 Jaar geleden, dat moet in het jaar 1991/1992 geweest zijn, was het vertonen van één foto, laat staan het vertonen van vakantiefoto's bij een uitvaart beslist geen gemeengoed. De mevrouw in de reclame van @Yarden had een vooruitziende blik!


Inmiddels is de tijd ten aanzien van het gebruik van foto's bij een uitvaart inderdaad sterk veranderd. Niet alleen is het prettig om tijdens een afscheid het gesproken woord en de zelfgekozen muziek met beelden uit het leven van de overledene en diens naasten te begeleiden, ook het vastleggen van een afscheid op foto en video wordt meer en meer omarmd. Ik ben daar blij mee. Al sinds de eerste Ode aan je Leven, die ik als ritueelbegeleider vormgaf en voorging in juni 2010, verwerk ik zelfgemaakte en gekregen foto's van de uitvaart in de Herinneringsboeken die ik na afloop voor de familie maak. 'Het plaatje bij het praatje' maakt de beleving compleet, samen helpen ze de herinnering aan het leven en het afscheid van een dierbare op een prettige manier te behouden.


Afgelopen vrijdag mocht ik weer een familie blij maken met een Herinneringsboek in woord en beeld. Tijdens mijn bezoek vroeg mevrouw of ik met haar de film, die van de afscheidsdag was gemaakt, wilde bekijken. Natuurlijk! Zelf had ze de film al meermalen gezien. De beelden troosten haar, vertelde ze.


"De liefde kun je niet begraven, die draag je voor altijd met je mee."

Dit zijn haar wijze woorden en ik ben dankbaar dat ik, samen met anderen, aan het bewaren van haar herinneringen een belangrijke, troostvolle bijdrage heb mogen leveren.


Alle Liefs,

Esther Oldenziel

Ode aan je Leven & Odelief


Rss_feed