Ode aan je Leven

06 - 489 64 655

Verhalen bij afscheid - De schelpen op mijn pad

In deze rubriek kun je kennis maken met de manier waarop ik levensverhalen schrijf. Hieronder volgt na een inleiding het verhaal van mijn naamgenote Esther, arts, moeder, dochter, (schoon)zus en collega







Achtergrond

In het leven van Esther (42) speelt de zee een belangrijke rol. Ze komt graag op het strand en verzamelt in haar leven tal van schelpen. Als blijkt dat ze ernstig ziek is, maakt Esther voor zichzelf een bucketlist van dingen die zij voor haar dood gedaan wil hebben. Het verzamelen van herinneringen wordt een belangrijk thema in haar leven. Esther is moeder van twee jonge kinderen. Op haar sterfbed vraagt ze mij voor haar gezin, familie en vrienden betrokken te willen zijn bij haar afscheid: “want jij bent goed met kindjes”. Ze vindt het belangrijk dat haar kinderen goed kunnen terugkijken en vraagt mij dit met behulp van een ritueel te realiseren.


De zee en de schelpen vormen een herkenbaar beeld voor jong en oud en ik besluit hier gebruik van te maken. Ik beschrijf het leven van Esther in de vorm van een persoonlijk afscheidsritueel met schelpen en sluit de gevraagde rituelen daarop aan. Na het bespreken hiervan geven schelpen structuur aan ieders voorbereidingen op haar afscheid. In de klassen van de jongens bijvoorbeeld wordt over schelpen gesproken, geschreven en gekleurd. Op het strand zoeken familie en vrienden voldoende schelpen voor het afscheid. In een winkeltje mogen de kinderen van Esther en haar nichtjes en neefjes voor zichzelf een extra mooie schelp uitzoeken. Met alles wat we doen en zeggen krijgen de schelpen tijdens het afscheid betekenis, waarna ze door groot en klein als een kostbaar kleinood worden meegenomen naar huis ter herinnering aan het afscheid van Esther en als een bijzondere schelp op ieders eigen levenspad.


Uit het onderstaande levensverhaal van Esther zijn alle persoonlijke details, herinneringen en namen van personen weggelaten. Als verhalend ritueel kan het anderen inspireren beeldend te kijken naar het eigen levensverhaal en vormgeven aan eigen afscheidsrituelen.


De schelpen op mijn pad - het levensverhaal van Esther

Ik loop met mijn gezicht in de zon, de wind waait door mijn haren. Ik kijk uit over zee en proef de zilte lucht, het zout van mijn tranen. Ik denk terug aan wat ik in mijn leven tot nu heb beleefd. De schelpen die ik heb gezocht laat ik bij elke dierbare herinnering één voor één weer vallen. Geen twee schelpen zijn hetzelfde, al lijken sommige iets op elkaar. Alle schelpen zijn uniek, net als de momenten met de mensen waar ik aan terugdenk.


Ik loop in gedachten en mijn voeten vinden hun eigen weg. Van tijd tot tijd sta ik even stil en maak van schelpen en alles wat ik vind een figuur. Ik kijk om en zie dat ik een spoor achterlaat. Dit is mijn pad, realiseer ik mij, mijn levensweg die ik tot hiertoe ben gegaan. Mijn pad is niet recht, integendeel. Dat kan ook niet anders, want ik heb ook zóveel verschillende dingen gedaan, lieve mensen ontmoet en meegemaakt! Aan de kleur en de grootte van de schelpen kan ik zien wat de leuke en wat de zware momenten zijn geweest. Samen vormen ze een bont geheel.


Naast mijn pad zie ik andere paden liggen. Regelmatig raken ze elkaar. Ze liggen dichtbij dat van mij of iets verder weg, zijn eerder of later begonnen of gestopt. Het zijn de paden van mijn vader en moeder, mijn broer en zus, opa’s en oma’s, familieleden, vrienden en vriendinnen. Op drie vierde van mijn pad ontstaan twee dikke lijnen vlakbij die van mij. Het zijn de levenslijnen van mijn kinderen en waar de mijne stopt, zie ik dat hun lijnen verder gaan, net als de meeste andere. Verder kan ik niet kijken, alleen maar terug. Ik overzie mijn jeugd, mijn studietijd, mijn werk, mijn lief, mijn leven…


Door het aantal schelpen realiseer ik mij hoeveel ik heb gedaan. Zeker in de afgelopen vijf jaar. Ik kan zien dat het leven mij, ondanks alle pijn, onnoemelijk veel gebracht heeft. Het samenleven met mijn kinderen en het samenzijn met mijn familie en vrienden waren als sterren op mijn pad. Iedereen, die zoveel voor me heeft betekend, het contact en ieders liefde en vriendschap: ze waren zo waardevol voor mij…


Ik kijk in mijn emmer en zie, die is leeg. Alle schelpen, zeesterren en parels die ik had verzameld vormen een lange lijn van tweeënveertig jaar. Mijn wereld ligt aan mijn voeten en als ik terugkijk, zie ik mijn pad: dit is mijn leven waar ik trots op ben. De mooiste schelpen zijn voor hen, die alles voor me hebben betekend als een zoete tastbare herinnering aan mij, mijn leven. Met de zon op mijn gezicht voel ik hoe de wind mijn tranen heeft gedroogd en laat me vrij.



© Esther Oldenziel

Ode aan je Leven



NB. Voor overname, gebruik en publicatie van dit verhaal heb je mijn toestemming nodig!


#verhaal #ritueel #uitvaart #afscheid #verhalenbijafscheid #ritualiseren #vertellen #storytelling