Ode aan je Leven: 
sprankelend jezelf in 
leven en werk

Ode aan je Leven & Odelief

Esther Oldenziel  
06 - 489 64 655

Verhalen bij afscheid - Echte prinsessen worden gedragen

Echte prinsessen worden gedragen


Achtergrond

Tijdens mijn eerste gesprek met Bart en Ellen kwam Eva, hun dochter van vier nog even naar beneden. Eva had een nachtjapon aan met ? Ik dacht dat het een prinses was, maar het was Rapunzel, zei ze. Haar vader tilde haar kort daarna weer naar boven.


“Echte prinsessen worden gedragen”, zei ik tegen Ellen wat ze van harte beaamde. Dat moment was het begin van het verhaal dat ik voor Ellen over haar leven heb geschreven. Ze vond het zo mooi dat ik er niets meer aan mocht veranderen. Het idee om haar mutsje met de kinderen te versieren heeft ze omarmd. Twee dagen voor haar dood versierde Ellen samen met haar eigen kinderen, zoon Bram van negen, dochter Eva van vier en alle neefjes en nichtjes haar mutsje met mooie diamanten: één voor ieder kind en alle mooie herinneringen die ze samen deelden en tijdens het plakken benoemden. Na de uitvaart kreeg de kroon van de prinses een warme plek in de huiskamer van het gezin. Om de privacyredenen zijn alle persoonnamen veranderd en is het verhaal ingekort door het te ontdoen van de té persoonlijke details en herinneringen.



Echte prinsessen worden gedragen


“Bart is mijn grote liefde en Bram en Eva zijn onze koningskinderen: zij zijn het belangrijkste in mijn leven, samen waren we compleet en gelukkig. Als Bart mijn stoere ridder is en Bram en Eva mijn koningskinderen, dan moet ik wel een jonkvrouw zijn… Ik weet niet of ik mezelf zo zie, maar een jonge vrouw dat ben ik in elk geval en ik voel me door hen als op handen gedragen. Samen hadden we wel honderd jaar kunnen worden! Helaas, het mag niet zo zijn. Het is niet anders. …


Hm…, een jonkvrouw dus, maar dan niet zo’n ouderwetse hoor met een hoge punthoed op en ook geen kroon! Ik draag niet graag iets op mijn hoofd, al heb ik de laatste twee jaar vaak een blauw mutsje gedragen.


De laatste twee en een half jaar van mijn leven waren lang en bang, maar het was ook een tijd van strijdlust en van hoop! Samen gingen we ervoor. We stonden op tegen de kanker in mijn lijf en het leek te lukken. Ik zou écht beter worden. Maar toen ineens, bij die laatste controle voor de laatste behandeling vonden de dokters kwade cellen die geen dokter in de hele wereld beter kan maken. 


“Dat betekent dat wij je niet beter kunnen maken,” zeiden de dokters. 

“En dat betekent dat je steeds zieker zult worden en dat je dood zult gaan.” 


Wanneer precies dat konden ze niet zeggen. 

Hoe kon dat nu? Ik was toch een vechtersbaas?


Heel verdrietig ben ik toen met Bart naar huis gegaan. Als ze mij in het ziekenhuis niet beter konden maken, dan wilde ik daar niet langer blijven. Ik wilde naar huis, naar mijn stoere ridder en mijn koningskinderen.


Weer kwam er een bange tijd. Hoelang nog? Hoe zou het gaan? Niemand die het zeggen kon en ook de knapste dokters wisten het niet. De winter ging voorbij en het werd lente. Ik zag de blaadjes aan de bomen komen en de bloemen bloeien en werd steeds meer moe.


Als Esther jullie dit verhaal vertelt dan ben ik als herinnering geboren. Elke dag worden er grote en kleine, nieuwe herinneringen geboren. Ik wens je toe dat het voor jou en jullie vooral steeds goede herinneringen zullen zijn. We kunnen elkaar nu niet meer zien of horen, maar je kunt mij blijven voelen in je hart. In jouw hart heeft het Land van Hierna een kamertje en daar woon ik nu in, daar blijf ik voor altijd bij jou. Precies zoals ik was: eerlijk, direct, lief én gelukkig.


“Echte prinsessen worden gedragen” en zo heb ik me gevoeld. Mijn blauwe muts met de diamanten laat ik daarom bij jullie. Zie het niet als herinnering aan de tijd waarin ik ziek was, maar zie in de diamanten alle mooie momenten die wij samen deelden. 


Weet je, er zijn dingen die je héél graag wilt, maar die zó kostbaar zijn dat je ze met alle geld van de wereld toch niet kunt kopen, het zijn: het leven zelf, vriendschap en de liefde van de mensen om je heen. Ik heb ze gekend en tel ze als fonkelende diamanten op mijn muts. Wat zijn het er veel hè? 


Mijn blauwe mutsje is mijn kroon, de kroon van een vechtersbaas, van een jonge vrouw die zich op handen gedragen voelde door familie en vrienden en gelukkig was met haar stoere ridder en haar koningskinderen. 



© Esther Oldenziel

Ode aan je Leven

April 2015


NB. Voor gebruik, overname en publicatie van dit verhaal heb je mijn toestemming nodig!


#verhaal #ritueel #uitvaart #afscheid #verhalenbijafscheid #ritualiseren #vertellen #storytelling